กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว..
ยังมีคนกลุ่มหนึ่งซึ่งกล้าฝัน
ไต่ไปบนสันเขาของความโดดเดี่ยวเปลี่ยวเหงา ลำพัง
กอบเก็บเศษเสี้ยวความหวัง ที่หล่นตามรายทาง
กลางแสงแดดกล้า พายุกราดเกรี้ยวและกระแสน้ำอันเชี่ยวกราก
หรือแม้กระทั่งในท่ามสายลมอันเหน็บหนาว

บนเส้นทางสายนั้น ช่างขรุขระกันดารเสียจริงหนอ,ชีวิต
หากเขาและเธอยังคงดุ่มเดินไปบนความหวัง
ในเรื่องราวที่คนส่วนใหญ่นั้นเย้ยหยัน
มองว่าเลื่อนลอย ช่างเลื่อนลอย…

อา คนหนุ่มสาวแห่งยุคสมัย
ผู้กำเนิดมาในยุคของรัฐเสื่อม เมืองทราม
ยุคของสงครามการทำร้ายทั้งชีวิตและจิตวิญญาณ
ยุคของการบริโภค เร็วและแรง!

ยุคของการแก่งแย่งแข่งขัน
ยุคของการกดขี่เหยียบย่ำซ้ำเติมผู้คนที่ด้อยกว่า

นั่นได้ยินไหม...”พอเพียง พอเพียง”
เสียงโหมโฆษณาให้คนชั้นล่างพอเพียง
ทว่าเหล่าผู้มีอำนาจ นักปกครอง
ยังคงละโมบกอบโกยมิรู้จักพอ
ขออภัยในความไม่สะดวก ขอเพียงเธออย่าหลงทาง...

อา คนหนุ่มสาวแห่งยุคสมัย
ในท่ามทุรยุคมืดดำของสังคม...
ฉันรู้ ฉันเข้าใจว่าชีวิตไม่ใช่เรื่องง่าย
หากเธอยังคงเป็น...
ผู้สร้างผลิตผลแห่งจิตวิญญาณมากอบเก็บ
คิดสรรปั้นแต่งไว้ให้ผู้คนสังคมได้สัมผัสแลเห็น
ทั้ง ดี งาม จริง ลวง ...

เถิดเก็บความใฝ่ฝันของเธอไว้ให้อบอุ่น
ภาพวาด บทเพลง ดนตรี กวี หนังสือ…ฯลฯ
ผสมผสานแต่งเติมให้โลกใบนี้น่าอยู่ขึ้น
ให้ผืนแผ่นดินนี้มีดอกไม้
ให้หนังสือมีชีวิต
ให้บทเพลงได้ขับขาน
ให้ภาพวาดนั้นเคลื่อนไหวเริงระบำ
ให้บทกวีนั้นผลิบาน
ให้หัวใจผู้คนนั้นอ่อนโยน
และดีงาม.

ร้านเล่า ถ.นิมมานเหมินท์